خانه » اخبار » اخبار علمی » غلبه بر نقص عضو

غلبه بر نقص عضو

«هیو هِر» از هشت سالگی سنگ‌نوردی می‌کرد و در ۱۷ سالگی یکی از بهترین صخره نوردان ایالات متحده بود تا اینکه دچار حادثه‌ای شد که به قطع پاهایش منجر شد.

هیو هنگام بالا رفتن از کوه یخ به همراه صخره نورد دیگری در کولاکی سهمگین گرفتار شدند.

آنها سه شب را در دمای ۲۹ درجه زیر صفر گذراندند و وقتی گروه نجات این دو صخره نورد را پیدا کرد، هر دو دچار یخزدگی شدید شده بودند.

در نتیجه این یخزدگی، هیو دو پای خود را از زیر زانو از دست داد. او از آن پس او مصمم شد تا بجای فتح ارتفاعات، راهی برای غلبه بر این ناتوانی جسمی پیدا کند.

غلبه بر نقص عضو

غلبه بر نقص عضو

هیو هر: ماجرا اینطور شروع شد… من اندام مصنوعی معمول آن زمان را دریافت کردم. سال ۱۹۸۲ بود و من از دیدن آن پاهای مصنوعی وحشت کرده بودم. به خود گفتم: (چطور می‌شود که فقط همین باشد؟) از جنس چوب و لاستیک بودند. بدون هوش محاسباتی. بدون حسگر. بدون محرک‌های عضله. با خود گفتم : (شوخی می‌کنی! باید چیزی بیشتر از این باشد.) بعد از آن تصمیم گرفتم که یک عضو مصنوعی برای خودم طراحی کنم تا بتوانم با آن دوباره ورزش کنم و حتی از کوه بالا بروم.

آیا پیش زمینه‌ای در مورد این موضوع داشتید؟

در دبیرستان به فکر رشته های دانشگاهی نبودم و در رشته فنی و حرفه ای تحصیل کرده بودم. بنابراین می‌دانستم که چگونه از چوب و فلز وسیله بسازم. مواد لازم را تهیه و شروع به ساختن کردم و موفقیت آمیز هم بود. به سرعت توانستم دوباره صخره نوردی کنم و خیلی سریع مهارت‌های قبلی خودم را بدست آوردم. در واقع بالا رفتن با عضو مصنوعی بهتر از پاهای خودم بود. آن زمان بود که دنیایی را تصور کردم که در آن معلولیتی وجود نداشته باشد. اینکه ناتوانی که در بدن من رفع شده بود می‌توانست برای همه بشریت استفاده شود. به پیدا کردن راه حلی برای افراد کور یا معلول با استفاده از فناوری فکر کردم. انسان‌هایی که بخاطر ناتوانی خود درمانده و افسرده‌اند.

بنابراین به خاطراندام مصنوعی خودتان بود…البته اگر می توان آن را اندام مصنوعی بیونیک (طبیعت الگو) نامید؟

بله کاملا. اندام مصنوعی بیونیک نام مناسبی است.

چگونه به اینجا رسیدید. برای ما توضیح دهید که عملکرد این عضو به چه صورت است؟

آنچه در پای من می‌بینید. عضو مصنوعی بیونیک است. آنها فوق العاده‌اند. هر عضو سه کامپیوتر دارد. کامپیوترهای بزرگ نیستند بلکه سه «چیپ» کوچک هستند. دوازده حسگر دارد که حالت، شتاب، سرعت، درجه حرارت و نیرو را محاسبه می کنند. تصمیمات توسط یک الگوریتم گرفته می شود که عضله ها را کنترل می‌کند. آنها با هر قدم من خودشان حرکت می‌کنند. انرژی آنها الکتریکی است و از باطری می‌آید که عصرها شارژ می شود. فوق العاده است. در حین راه رفتن سرعت، انرژی و حرکت ماهیچه‌ها و اسکلت مرا از طریق ارتباط با عصبها طبیعی کرده‌اند. این دستگاه دارای هوش مصنوعی است و از طریق فشارهای موضعی متوجه حرکت مورد نظر می‌شود.

در آزمایشگاه ما نورون‌ها را کنترل می‌کنیم تا ماهیچه‌ها و عصب‌ها از طریق آنها به کامپیوترها متصل شوند. و آدمی با ناتوانی من بتواند اندام مصنوعی خود را کنترل کند. شاید هم در نهایت یک روز سیستم عصبی من از عضو مصنوعی بازخورد حسی دریافت کند و من بتوانم واقعا آن عضو را حس کنم…

حس؟ مثل عضو واقعی؟

بله. همه این موضوعات در دست پژوهش هستند. و بزودی در سطح تولید و تجارت قرار می گیرند.

صحبت از جنبه تجاری شد. این یک صنعت عظیم است. میلیاردها دلار تولید می‌کند. این دستگاه‌ها گران تمام می شوند. مردم فقیر چکار کنند؟ بطور مثال قربانیان مین‌های جنگی؟ آیا راهی وجود دارد که آنها هم به این اندام‌های مصنوعی دسترسی پیدا کنند؟

بله. ما در مرکز تحقیقاتی ام آی تی به دنبال راهی هستیم که با حفظ کیفیت پزشکی بتوان قیمت عضو مصنوعی را پائین آورد تا در دسترس همه قرار بگیرد.

بخشی از این پروژه ساخت محلی ایناندام‌های مصنوعی است تا در هر جایی بتوانند اندام‌هایی با فناوری بالا بسازند. بخشی از اینکار نیاز به فهم علمی ساخت این اندام‌ها دارد تا هم بتوان تولید انبوه کرد و هم مشخصات فردی شخص معلول را در آن لحاظ کرد.

کاری که ما در ام آی تی انجام می‌دهیم در واقع ساخت انسان دیجیتال است تا هر کس نمونه ای دیجیتال (ونه رباتیک) از خودش داشته باشد و هنگامی که نیاز به سینه یا یک جفت پا یا پیوند عصب دارد بتواند از آن استفاده کند. نمونه‌ای که به طور مجزا با هر فردی منطبق باشد و بعد این طرح پیچیده کامپیوتری بتواند بطور کامل بدن او را بشناسد تا سخت افزار کامپیوتری بتواند با بدن انسان تعامل برقرار کند.»

آیا تا کنون با موانع اخلاقی در کار خود روبرو شده‌‌اید؟

این یک سوال رایج است. سوال‌های اخلاقی وجود دارد. ببینید… ما فرصتی داریم تا معلولیت را از بین ببریم. تا بیماری را ریشه کن کنیم و رنج انسانها بخاطر نقص عضو را کم کنیم. نقص‌های ذهنی و محیطی بسیاری وجود دارد. ما فرصت بی‌نظیری داریم. سوالها و ریسک‌های اخلاقی وجود دارند. اما باید کار را انجام داد و بیماری و معلولیت را ریشه کن کرد. کار درست همین است. بنابراین به موازات این تلاش فوق العاده برای خاتمه بیماری و نقص عضو باید سیاست‌های مسئولیتی و قوانین مخصوص برای مقابله با استفاده نادرست از فناوری را گسترش دهیم.

ما بر روی موارد هیجان انگیزی کار می‌کنیم: اینکه چطور اعصاب پیرامونی و ماهیچه را با هم مرتبط کنیم تا اطلاعات را از ماهیچه‌ها دریافت و به اندام مصنوعی منتقل کنند. چگونه اتصالات مکانیکی طرح های چندگانه عضو مصنوعی با بدن انسان را بهینه کنیم و در مجموع چگونه مقدمات علوم بیونیک (طبیعت الگو) را گسترش دهیم.

البته همه اینها مستلزم ارتباط میان فیزیولوژی بدن انسان، فیزیولوژی محض و جهان دوباره طراحی شده است.»

***

هیو هر فیزیکدان و مدیر تحقیقات دانشگاه ام آی تی (مؤسسه فناوری ماساچوست) است که در سال ۲۰۱۶ میلادی برنده جایزه پرنسس آستوریاس اسپانیا در بخش پژوهشهای علمی و فنی شد.

منبع: یورونیوز

توجه : لطفا به دیگران توهین نکنید و از دشنام دادن و افترا بستن و اتهام زدن پرهیز کنید!

نوشتن دیدگاه

تمام حقوق سایت خبری تفریحی به روز نیوز محفوظ است - طراحی شده توسط پارس تمز